+
Bloemen

Taal van roze bloemen


Taal van roze bloemen


De roos is een bloem afkomstig van het Europese continent en het Aziatische continent, het behoort tot de familie Rosaceae en omvat 150 soorten en talloze variëteiten. De oorsprong van de naam is afgeleid van het Sanskriet "vrad" of "vrod", wat "flexibel" betekent, of van de Keltische "rhood" of "rhuud", wat "rood" betekent.

MYTHE EN GESCHIEDENIS



De ontdekking van fossiele overblijfselen uit het geologische tijdperk van het Eoceen getuigt dat de roos al veertig miljoen jaar geleden in de natuur aanwezig was en er is geen twijfel dat de roos sinds de oudheid de meest gezongen en genoemde bloem is in de werken van dichters en schrijvers. Er wordt over gesproken in het Oude Testament, het wordt voorgesteld in Egyptische graven, het wordt verteld door Homerus dat Aurora, de ochtendgodin, de wereld met "rozenvingers" schildert bij elke dageraad.
In de Griekse wereld werd de roos beschouwd als het symbool van Venus, godin van schoonheid en liefde, zozeer zelfs dat haar beelden werden omringd door rozen en mirte; men geloofde ook dat de oorspronkelijke kleur van de bloem wit was en dat het de godin was, gewond om Adonis te helpen, om het rood te maken met haar bloed. Tijdens de feesten van Dionysus was het gebruikelijk om met rozen te worden gekroond omdat men geloofde dat het het koken van alcohol kalmeerde, waardoor de dronken man zijn geheimen niet kon onthullen.
In de Romeinse wereld werd de bloem verbonden met de cultus van de doden: de godin van de onderwereld, Hecate, leek soms afgebeeld met het hoofd omringd door rozen met vijf bloemblaadjes, het was gebruikelijk om rozen op de graven van de voorouders te brengen en er is een getuigenis sinds de eerste eeuw na Christus van de viering van Rosalia of het rozenfeest.
In de middeleeuwen werd de roos beschouwd als een symbool van zuiverheid en witheid, zozeer zelfs dat het een attribuut van de maagden en heiligen werd, en werd ook beschouwd als een symbool van privacy, omdat een gestileerde roos met vijf bloemblaadjes de biechtstoelen vaak versierde met het opschrift "sub rosa", om het zegel van discretie en stilte aan te duiden. Volgens de iconografie van de christelijke mystiek, duidde de roos op de beker die het bloed van Christus verzamelde en werd geïdentificeerd als een heel oud symbool van goddelijke liefde en opoffering, maar ook als een heilig embleem van spirituele verheffing en van de realiteit in de maak. De roos in het westen en de lotusbloem in het oosten hebben in wezen dezelfde betekenis, namelijk de openbaring, de manifestatie in fieri, de productie van de epiphany.
Een rode roos, gebald in zijn vuist, is ook het symbool van sociale democratie en socialisme; in Hitler's Duitsland wordt Rosa Bianca een van de belangrijkste oppositiebewegingen tegen het nazi-regime genoemd.

SYMBOLEN



Vanwege zijn oorsprong, zijn elegante vorm en zijn zoete geur, is de roos altijd een symbool van liefde en passie geweest, maar het is ook een figuur van gratie en perfectie, bewondering en toewijding, een heilig embleem van privacy, regeneratie en transcendentie, het is eigenschap van spiritualiteit, van hogere verlangens. In oosterse landen wordt het geïdentificeerd als genezing van pijn en verlies en is het een symbool van de ziel, volgens de soefi-mystiek.

BLOEMIGRAFIE EN KLEUREN



De toekenning van een symbolische betekenis aan bloemen gaat terug tot de oudheid, maar florigrafie werd wijdverbreid als communicatie-instrument in Engeland in het Victoriaanse tijdperk, een tijd waarin het gebruik van bloemen, decoraties en bloemcreaties de enige manier was om emoties en gevoelens uiten die, vanwege het heersende moralisme, niet konden worden uitgesproken. Een specifieke betekenis werd daarom geassocieerd met de kleur, samenstelling en het aantal bloemen, die een veel explicietere boodschap kunnen overbrengen dan welke blik of welk woord dan ook.
Een roos is een symbool van liefde op het eerste gezicht, maar ook van de volharding van het liefdevolle gevoel, twee rozen beloven een duurzame vereniging, ze zijn hoop op verloving of huwelijk, op voortdurende genegenheid. Drie rozen worden traditioneel weggegeven om een ​​maand van liefde te vieren en vertegenwoordigen de band tussen een jong stel, zes rozen geven een boodschap van gebrek weer, zeven rozen worden weggegeven als er verliefdheid is, tien rozen getuigen van een perfecte relatie. Dertien rozen zijn een boodschap van vriendschap, er zijn er een dozijn nodig om hun hele leven sentimenteel te binden, twee dozijn verklaren dat ze bij een geliefde horen, vijfentwintig rozen aanwezig gefeliciteerd.
Afhankelijk van de schaduw van het bloemblad, geeft de roos verschillende emoties en betekenissen weer.
De roze roos drukt bijvoorbeeld waardering, dankbaarheid, bewondering en geluk uit, die wordt gegeven wanneer men een onschuldige liefde voelt.
De witte roos staat voor zuiverheid, loyaliteit, respect, het wordt geassocieerd met een nieuw begin, met jeugdige liefdes. Rozen geven met corolla gearceerd van wit naar groen is in plaats daarvan de beste wens voor een voorspoedig leven of een herstel, omdat die kleur een symbool is van vrede, vruchtbaarheid en rust.
In het Victoriaanse tijdperk was de gele roos het vaandel van jaloezie of uiting van ontrouw, terwijl het in de moderne cultuur vriendschap en uitbundigheid vertegenwoordigt of, indien bleek van kleur, het aarzelt en vraagt ​​om bevestiging.
De oranje roos straalt energie, enthousiasme en ijver uit; de perzikkleurige roos is in plaats daarvan een symbool van bescheidenheid, maar drukt optimisme uit voor de toekomst.
De rode roos is een boodschapper van een overweldigende, gepassioneerde liefde, maar een zeer donkerrode roos, neigend naar zwart, duidt op het einde van het gevoel of het verlangen om te veranderen.
De blauwe roos, niet aanwezig in de natuur, belichaamt het onbereikbare, het mysterie, maar ook de hoop op nieuwe mogelijkheden.